در توربین های شعاعی معمولا دو نوع حلزونی شعاعی و مماسی برحسب کاربردهایشان مورد استفاده قرار می گیرند. استفاده از نوع شعاعی یا مماسی در کاربرد پمپ به عنوان توربین با توجه به نواحی کارکرد آن ها از اهمیت بالایی برخوردار است. در این مقاله تاثیر نوع حلزونی و کاهش قطر آن به عنوان یکی از پارامترهای موثر در حالت توربینی بررسی شده است. در این راستا PAT توسط نرم افزار CFTurbo طراحی و در نرم افزار ANSYS Meshing فرایند شبکه بندی آن انجام شده و توسط نرم افزار CFX با رویکرد حجم محدود و با مدل توربولانسیk-ω SST تحلیل شده و نتایج حاصل از شبیه سازی عددی با نتایج تجربی مقایسه و اعتبارسنجی گردید. بررسی تاثیر نوع حلزونی در کارکرد توربینی بر پارامترهای هیدرولیکی و بازده نشان داد، زمانی که فراوانی دبی در پایین نقطه عملکردی بیشتر است (QQBEP)، استفاده از حلزونی مماسی موجب افزایش 03/1 درصدی بازده نسبت به حلزونی شعاعی می شود. نتایج کاهش قطر حلزونی حاکی از افزایش 05/4 درصدی بازده در نقطه عملکردی بود، البته در نقاط پایین تر از نقطه عملکردی (Q

بالون پمپ داخل آئورتی با کاستن afterload قلب، بهبود جریان خون کرونر و در نتیجه کاهش فشار و حجم پایان دیاستولیک و اثر بر oxygen supply demand میوکارد، تاثیر حیاتی در نجات بیماران مبتلا به بازده پایین قلبی بعد از اعمال جراحی قلب دارد. به منظور بررسی این تاثیرات مطالعه ای به صورت آینده نگر در بیمارانی که پس از عمل جراحی قلب باز دچار بازده قلبی پایین شده و به حداکثر درمان طبی جواب نداده اند، انجام گرفت.تعداد بیماران 21 نفر بود که وضعیت همودینامیک آنها قبل و بعد از گذاشتن بالون پمپ داخل آئورتی مورد مقایسه قرار گرفت. سن متوسط آنان 54.8 (28 تا 68) سال بود. 6 نفر از آنان زن و بقیه مرد بودند. در 19 مورد از آنان (Coronary Artery Bypass Graft) CABG صورت گرفت. یک مورد دچار malfunction دریچه ای بود و در یک مورد عمل مجدد تعویض دو دریچه انجام گرفت. در 71% از بیماران سابقه فشار خون بالا، در 57% دیابت قندی و در 57% سابقه مصرف سیگار وجود داشت و 71% از بیماران دچار اختلال در فونکسیون بطن چپ بودند. زمان پمپ (پمپ قلب و ریه مصنوعی) در آنان به طور متوسط 161 دقیقه و مدت کلامپ نمودن آئورت 85 دقیقه بود. مدت زمان استفاده از بالون پمپ از 7 ساعت تا 295 ساعت بود (به طور متوسط 53 ساعت). 18 مورد (85.7%) از بیماران نجات یافتند. 3 مورد (14.3%) مرگ وجود داشت که یکی از آنان به Ventricular Assist Device نیز پاسخ نداد. تنها عارضه یک مورد هماتوم پیشرفته در کشاله ران بیماری بود که بالون به صورت جراحی در او کار گذاشته شده بود.در این مطالعه چنین نتیجه گیری شد که عامل اصلی موفقیت تصمیم گیری بموقع در زمان گذاشتن و خارج نمودن بالون و management صحیح دستگاه بود. گذشته از آن مشخص شد که استفاده از بالون پمپ با حالت یک به دو (تناوب دستگاه نسبت به ضربان قلب) موثرتر از حالت یک به یک می باشد. همچنین معلوم شد که در بیماران کرونری چنانچه استفاده از آدرنالین با دوز بالا لازم باشد، نشان دهنده وضعیت وخیم میوکارد و نیاز به استفاده از بالون پمپ است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

امروزه پمپ های گریز از مرکز به عنوان یکی از اجزای مهم و اصلی صنایع مختلف به شمار می آید، لذا بهبود بازدهی آنها دارای اهمیت است. در این مقاله، با حل عددی جریان سه بعدی و آشفته سیال عامل آب در شرایط پایا و تراکم ناپذیر، با شرط عدم لغزش روی سطوح تیغه ها، در نرم افزارANSYS 16. 0، عوامل موثر در افت های جریان و افزایش بازدهی پروانه یک پمپ گریز از مرکز بررسی می شود. سپس با بهینه سازی این پارامترها، بازدهی آن افزایش می یابد. بدین منظور، پارامترهای تعداد تیغه ها، زوایا و ضخامت های ورودی و خروجی آن ها، بررسی می گردد. جهت اعتبارسنجی حل عددی، نتایج حاصله با منحنی های مشخصه ارائه شده توسط شرکت سازنده ی پمپ، مقایسه می شود. با تغییرات ایجاد شده در پروانه پمپ، بازده آن تا میزان حداکثر 48 درصد، افزایش می یابد.

زمینه و هدف: بای‏پاس کرونر با استفاده از دستگاه قلب و ریه مصنوعی روش قابل قبول، با مورتالیته و موربیدیته کم و از راههای مؤثر درمانی با نتایج طولانی مدت عالی جهت بیماران کرونری می‏باشد، در سالهای اخیر روش جراحی کرونری به طریقه بدون پمپ متداول شده است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی بالینی، تغییرات آنزیمی و الکتروکاردیوگرافیک در بیمارانی که با یا بدون استفاده از دستگاه قلب و ریه مصنوعی تحت عمل جراحی بای پاس کرونری قرار گرفته اند، انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی از بین 115 بیمار مورد مطالعه، 75 نفر به روش بدون پمپ و 40 نفر به روش با پمپ تحت عمل جراحی ایزوله و الکتیو بای‏پاس کرونر قرار گرفتند. بیماران از نظر بالینی در طول مدت بستری، تغییرات ECG، میزان CK-MB و CTnI قبل و بعد از عمل مورد مقایسه قرار گرفتند. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمونهای آماری t، آنالیز واریانس یک و دو طرفه، c2 و آزمون دقیق فیشر تحلیل گردید. یافته ها: دو گروه از نظر سن (میانگین سنی 3/56 و 6/55 سال) و جنس، عوامل خطر، EF (Ejection Fraction) قبل از عمل، Functional Class، تعداد عروق گرفتار و تعداد متوسط گرافت اختلاف معنی‏داری نداشتند. میانگین CK-MB بعد از عمل در گروه بدون پمپ کمتر از گروه پمپ بود (میانگین U/lit 7/36±3/39 در مقابل U/lit 33±68/56 و 03/0=P). میزان تروپونین I بعد از عمل در گروه بدون پمپ به طور معنی داری کمتر از گروه پمپ بود (03/0=P). در گروه بدون پمپ میزان هموراژی (009/0=P) و نیاز به ترانسفوزیون خون (44/0=P) در 24 ساعت اول بعد از عمل از گروه پمپ کمتر بود. از نظر طول مدت بستری ICU و بیمارستان، آریتمی، وضعیت همودینامیک بعد از عمل، مدت انتوباسیون، عوارض نورولوژیک و مورتالیتی کلی دو گروه مشابه بودند. نتیجه‏گیری: طبق یافته های این مطالعه، در عمل جراحی بای‏پاس کرونری به روش بدون پمپ، تغییرات آنزیمی (صدمه میوکارد) کمتر از روش با پمپ می‏باشد و بررسی آنزیمی (تروپونین) معیاری مناسب‏تر از ECC جهت ارزیابی صدمه میوکارد است. استفاده از روش بدون پمپ برای بیماران کرونری روشی مطمئن می‏باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.